เมื่อสายลมพัดผ่านหัวใจ
posted on 07 Jan 2012 00:25 by jadamการได้ใช้เวลาอยู่เงียบๆ เพียงลำพังเป็นเวลานานๆ แบบนี้
มันทำให้ฉันอดไม่ได้ที่จะคิดถึงใครบางคน
คนในอดีต คนในความทรงจำ
...หลับตาลง ใบหน้าเธอยังชัดอยู่ในความทรงจำ
เวลาที่เดินไปอย่างรวดเร็ว
โชคชะตาที่พัดเราจากกัน ห่างไกลออกไป คนละทิศละทาง
ในที่สุด ใจเราก็แพ้ระยะทาง
นานมากแล้วกับสถานะของเราที่เปลี่ยนไป
เราต่างหันหน้าเดินไปคนละทาง
ฉันมุ่งหน้าเดินอีกทางตรงข้ามกับทางของเธอ
ขาฉันก้าวเดินไปอย่างไม่ลังเล แต่ใบหน้านั้นกลับนองไปด้วยน้ำตา
เนิ่นนาน จนไม่เหลือแล้วแม้แต่คาบน้ำตา
แต่ในวันนี้ วันที่ฉันได้กลับมายืนอยู่ ณ ที่แห่งเดิม
ที่เราเคยยืนด้วยกัน
แม้ว่าในวันนี้จะไม่มีแม้เงาของเธออยู่ข้าง
แต่ไม่รู้ทำไม ในใจมันอดที่จะคิดถึงเธอไม่ได้
ไม่ว่ากี่ครั้ง ไม่ว่านานเท่าไหร่ ทุกครั้งที่กลับมาที่แห่งนี้
ความทรงจำของเธอก็มักจะกลับมาด้วยเสมอ
ฉันรู้ว่าทุกสิ่งมันเปลี่ยนไปแล้ว
ไม่ว่าฉันหรือเธอ หรือสิ่งใดๆ ก็ตาม
ทุกสิ่งมันเปลี่ยนไปแล้ว
เพียงแต่ในใจฉันเอง
พื้นที่เล็กๆ ลึกๆ ในใจฉัน
มันยังมีสิ่งหนึ่งที่ยังคงเคลื่อนไหวอยู่
ทุกครั้งที่หลับตา
เส้นผมที่พริ้วไปกับสายลม
รอยยิ้มอบอุ่น และอ้อมแขนที่ปลอดภัย
ฉันยังสัมผัสได้
สายลมที่พัดผ่านไปแล้ว มันคงไม่หวนกลับมาอีก
ฉันขอเก็บไว้แค่เพียงสัมผัสนั้น
ยามเมื่อสายลมพัดผ่านหัวใจของฉันไป...